Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Zmiany rozwojowe w zakresie reakcji odroczonych,

W pierwszej części eksperymentu postępowano w sposób stereotypowy, chowano zabawkę do jednego z pudełek, wprowadzano zasłonę, a po okresie odroczenia zasłonę usuwano i zachęcano dziecko do dokonania wyboru. Po wykonaniu przez dziecko 3 prawidłowych reakcji następowały próby krytyczne, w których w okresie odroczenia przestawiano kubeczki (zmieniając wzajemne ich położenie) w sposób niewidoczny dla dziecka. Na ogół przy ustawieniu kubeczków w małej odległości uzyskiwano więcej prawidłowych reakcji w próbach krytycznych niż przy rozstawieniu ich w dużej odległości. Ponadto przy obydwu rozstawieniach kubeczków większe zróżnicowanie barw powodowało większą liczbę trafnych wyborów. Warianty eksperymentu – od tego, w którym uzyskano najwyższe wyniki, do tego, w którym uzyskano najniższe wyniki – tworzą szereg następujący: la, Ib, Ha, Ilb. Zgodnie więc z przypuszczeniem, stopień zróżnicowania położenia i barwy kubeczków, do których chowane są zabawki, wpływa ukierunkowująco na reakcje odroczone. Niezależnie od tendencji rozwojowych, większe zróżnicowanie cech wzmaga siłę tych cech jako bodźca w reakcjach odroczonych.

Jeśli rozpatruje się zmiany rozwojowe w zakresie reakcji odroczonych, zwraca uwagę ich skokowość, specjalnie duże zmiany stwierdza się w wynikach dzieci w trzecim roku życia (Biihler, 1933: Miller, 1934: Babska, 1963). Zmiany te autorzy wiążą najczęściej z rozwojem mowy u dzieci (Woodworth i Schlosberg, 1963), przypuszczając, że zasadniczą rolę odgrywa werbalizacja – słowne określenie przedmiotu i miejsca, w którym jest on chowany. Aczkolwiek nie wszystkie zmiany rozwojowe dadzą się wyjaśnić w ten sposób (Włodarski, 1965), nie ulega wątpliwości, że system słowny – podobnie jak w tworzeniu odruchów warunkowych – odgrywa również dużą rolę w reakcjach odroczonych. Potwierdzają to liczne dane eksperymentalne. Najczęściej porównuje się wyniki uzyskiwane przez te same dzieci w przypadku działania bodźców trudnych i łatwych do określenia słownego. W przypadku bodźców trudnych do określenia uzyskuje się z reguły wyniki niższe. Ilustracją tego stwierdzenia mogą być obszerne wyniki badań przedstawione przez Skalet (1931). W badaniach dzieci w wieku od 2 do 5V2 lat autorka posługiwała się kształtami znanych przedmiotów, prostymi figurami geometrycznymi i figurami skompliko wanymi (trudnymi do określenia słownego). Najlepsze rezultaty uzyskała w przypadku stosowania kształtów znanych przedmiotów, najsłabsze w przypadku skomplikowanych figur, stwierdzając bardzo duże różnice w maksymalnej długości okresu odroczenia. Podobne wyniki podają w swych pracach inni autorzy (Babska, 1961): wyższe rezultaty uzyskuje się wówczas, gdy bodźce można łatwo określić słownie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.