Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Wpływ chronicznej choroby dziecka na rodzeństwo w wieku szkolnym

U dzieci młodszych mogą wystąpić zachowania regresyjne, takie jak: ssanie palca, zahamowanie mowy, zaprzestanie chodzenia, pogorszenie treningu czystości. Starsze dzieci natomiast swoje zachowania regresyjne mogą ujawniać poprzez: moczenie nocne, trudności w skupieniu uwagi, napady złości lub płaczu, zaburzenia snu, bóle brzucha i głowy. Zdarza się również, że zdrowe rodzeństwo, by zwrócić na siebie uwagę rodziców i potwierdzić własną wartość, całą swoją energię skupia na osiągnięciu lepszych wyników w nauce.

Celem kolejnego studium (Menke 1987 s. 132 i nn.) było zbadanie wpływu chronicznej choroby dziecka na rodzeństwo w wieku szkolnym. Spośród czynników najtrudniejszych, wynikających z posiadania chorego rodzeństwa, dzieci wymieniały: konflikty z rodzeństwem, zakłopotanie, gdy ktoś dokucza rodzeństwu, konieczność dostosowania się do zmienionych zasad życia w rodzinie, patrzenie, jak płacze. Zapytane, jakie spostrzegały zmiany u rodziców po chorobie, wymieniały więcej zmartwień, zmęczenia, więcej sprzeczek albo większą zgodę i większą ilość spędzanego czasu z chorym dzieckiem. Wiele dzieci (36% badanej próbki), analizując zmiany u siebie, stwierdzało, że lepiej zgadzają się z chorym rodzeństwem i więcej pomagają w domu.

Pojęcie wsparcia społecznego pojawiło się w latach siedemdziesiątych w badaniach psychologicznych w wielu ośrodkach uniwersyteckich na całym świecie, m. in. w USA, Kanadzie, Holandii, Anglii (Jaworowska-Obłój, Skuza 1986 s. 733: por. Witkowski 1988 s. 73 i nn.: Witkowski 1971 s. 147 i nn.).

Wpływ chronicznej choroby dziecka na rodzeństwo w wieku szkolnym cz. II

W podejściu do wsparcia społecznego można używać miar ilościowych i jakościowych. Pierwsze podejście opisuje społeczne więzy, w które uwikłany jest podmiot, natomiast w ujęciu jakościowym analizuje się subiektywne poczucie wsparcia, postrzeganą jego dostępność, wartość i adekwatność. Badania Kazak, Reber i Carter ujawniły, że sieci wsparcia społecznego dla rodzin z terminalnie chorym dzieckiem są mniejsze, bardziej gęste, zbite i jakościowo różne od tych, jakie posiadają zdrowe rodziny (Eiser 1990 s. 6 i nn.).

Prace dotyczące społecznego wsparcia przeszły ponad prostym modelem linearnym, w którym zostało przyjęte, że społeczne wsparcie bezpośrednio redukuje stres. Cohen i Wills, argumentując za modelem interaktywnym, wskazują, że efekty społecznego wsparcia stają się szczególnie ważne w sytuacjach wysokiego stresu. Podejście jakościowe jest bardziej rzetelne i adekwatne, dlatego też jemu w pracy poświęcę szczególną uwagę. Sarason (Eiser 1990 s. 6) definiuje wsparcie społeczne jako „pomoc dostępną dla jednostki w sytuacjach trudnych, stresowych”, natomiast Lin (1979 s. 108) ujmuje definicję nieco szerzej, określając wsparcie społeczne jako „dostępne wsparcie, płynące z powiązań człowieka z innymi ludźmi, grupami społecznymi, społeczeństwem”.

Dokonując analizy wielu uszczegółowionych definicji przedstawianych przez Coobsa, Caplana, Kahna i Antonucciego, House’a, Willsa należy podkreślić, że we wszystkich tych definicjach wsparcie emocjonalne stawiane jest na pierwszym miejscu i uważane jest za najważniejsze. Poza wsparciem emocjonalnym wymieniane są jeszcze: wsparcie instrumentalne (porady, pomoc w kłopotach, pomoc finansowa), informacyjne (nowe informacje, uczenie nowych umiejętności), wsparcie motywacyjne (dotyczy podtrzymania samooceny), wsparcie społeczne (towarzyskie, uczestnictwo w interakcjach społecznych) (Pommersbach 1988 s. 503 i nn.: por. Radochoński 1987 s. 157 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.