Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

TERRORYZM

Ostatnio na całym świecie obserwuje się wzrost terroryzmu – użycia lub groźby użycia przemocy dla osiągnięcia celów politycznych. Na przykład: Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) próbowała osiągnąć swój cel polityczny – zniszczenie państwa Izrael, masakrując izraelskich sportowców podczas Olimpiady w Monachium w 1972 r. Irlandzka Armia Republikańska (IRA) zamordowała członka brytyjskiego parlamentu, aby przyspieszyć osiągnięcie celu politycznego, jakim jest położenie kresu brytyjskiej obecności w Irlandii Północnej.

Do wzrostu terroryzmu przyczynił się szybki rozwój i stosunkowo szerokie rozprzestrzenienie się wszystkich rodzajów broni. Terroryści powszechnie po sługują się bombami plastikowymi i pistoletami wykonanymi z tworzyw, których nie wykrywają urządzenia ochronne. Ręczne wyrzutnie rakiet i niewielkie, „brudne” (tj. powodujące wysokie skażenie radioaktywne) bomby atomowe zmuszają do poświęcania terroryzmowi coraz większej uwagi. Mimowolnym sojusznikiem terrorystów stały się środki masowego przekazu, zapewniając im dostęp do opinii publicznej, którego potrzebują do osiągnięcia swoich celów politycznych.

Kiedy państwo posługuje się terroryzmem, aby kontrolować swoich obywateli lub podporządkować sobie inne państwo, praktykuje terroryzm państwowy. Reżimy totalitarne posługują się terrorem, aby utrzymać się przy władzy (np. w nazistowskich Niemczech). Inne państwa (np. Libia i Syria) stosują terror, aby osiągnąć swoje cele na obcych terytoriach. Terroryzm państwowy może się stać trwałą cechą polityki danego kraju: jeśli nie napotka stanowczego oporu, może zakorzenić się w stylu politycznego działania. W ten sposób Stany Zjednoczone usprawiedliwiały zbombardowanie Libii w 1987 r., po ustaleniu, że kraj ten był zamieszany w atak terrorystyczny na żołnierzy amerykańskich stacjonujących w Niemczech.

Rewolucja polityczna to obalenie istniejącego ustroju politycznego w celu ustanowienia nowego. Rewolucja różni się od reform politycznych, które zmierzają do zmiany ustroju od wewnątrz, oraz od coup d’etat (zamachu stanu), którego celem jest jedynie wymiana przywódców politycznych. We wszystkich rewolucjach politycznych można wyróżnić kilka elementów wspólnych.

Historyk Crane Brinton (1965) zauważa, że wbrew temu, co zazwyczaj się sądzi, rewolucje nie wybuchają w warunkach skrajnych represji i nędzy społecznej. Prawdopodobieństwo wybuchu rewolucji jest większe wtedy, gdy warunki społeczne są lepsze, ale nie na tyle, by zaspokoić wzrastające żądanie jeszcze lepszych warunków.

Rewolucje wybuchają w społeczeństwach silnie rozwarstwionych, w których ludzie uważający się za pokrzywdzonych i uciskanych nie widzą możliwości poprawy swojej sytuacji w ramach istniejącego ustroju.

Tilly (1986) wykazuje, że prawdopodobieństwo wybuchu rewolucji jest większe, kiedy znaczna część społeczeństwa uważa, iż rząd nie reaguje na ich potrzeby i żądania. Bierność caratu wobec rosnących żądań chłopstwa była jedną z przyczyn wybuchu rewolucji rosyjskiej 1917 roku.

W rewolucjach walczy lud, często jego najuboższe warstwy, ale inspirację czerpie z symboli i zasad definiowanych i objaśnianych przez elitę intelektualną. Lenin i Castro to tylko dwa przykłady tego typu przywódców.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.