Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Myśli paragnomeniczne – dalszy opis

Poniższe przykłady pomysłów paragnomenicznych podaję na podstawie bezpośrednich relacji pochodzących od osób zdrowych oraz ich otoczenia. Mężczyzna lat sześćdziesiąt, nie przyjmujący od dłuższego czasu żadnych leków, po powrocie z męczącej podróży i w obawie, że nie będzie mógł zasnąć postanawia zażyć środek nasenny. Czyni przygotowania powoli, pozornie z rozwagą i bez żadnych ubocznych myśli ani zamiaru zatrucia się, szykuje sobie do połknięcia 10 tabletek. Trwa to dłuższą chwilę bo ma pod ręką tylko dwie tabletki i musi otworzyć nie zaczęte opakowanie. Przyjmuje jedną tabletkę, drugą, jakby automatycznie, zdając sobie nagle sprawę ze swego dziwnego zachowania. Żywy odczyn emocjonalny zjawia się dopiero teraz: z pewnym przerażeniem opowiada rodzinie, jak to o mało nie połknął, nie wiedzieć dlaczego, 10 tabletek.

Czterdziestoletni nauczyciel zwracający dużą uwagę na właściwe zachowanie w towarzystwie, powściągliwy w swoich reakcjach, o nastawieniu introwertywnym, w czasie przyjęcia, nie będąc pod wpływem alkoholu, zachowując się spokojnie i całkowicie poprawnie, rozpoczyna nagle opowiadanie ordynarnego dowcipu. Dopiero po wypowiedzeniu pierwszych zdań orientuje się co i do kogo mówi. Z uczuciem lęku stara się wybrnąć z kłopotliwej sytuacji i zmienia treść dalszej wypowiedzi.

Piętnastoletnia dziewczynka nie sprawiająca trudności wychowawczych, prawdomówna, w zachowaniu naturalna i uczciwa, w czasie bytności w dużym magazynie postanawia ukraść lalkę, która nie jest jej potrzebna. Rozgląda się czy ktoś jej nie obserwuje i nie jest – jak wynika z późniejszych relacji – ani podniecona ani zalękniona, „po prostu” zastanawia się jak to zrobić: czynu jednak nie podejmuje, tylko jakby kroki przygotowawcze i nagle rozpoznaje dziwaczność własnego pomysłu. Opowiada o tym wystraszona przyjaciółce.

U żadnej z tych osób nie rozwinęły się zaburzenia psychiczne. Byli to ludzie zdrowi, mimo że ich myśli i próby wykonania czynu przypominają paragnomen, na co wskazuje zwłaszcza brak adekwatnego stanu emocjonalnego, pewien automatyzm i dziwaczność zachowania oraz jego obcość w stosunku do zwykłego sposobu bycia tych ludzi.

Przykłady te wymownie zdają się wskazywać na to, że niektóre reakcje psychiczne człowieka zdrowego mogą czynić wrażenie zaburzeń psychicznych. Pomysły paragnomeniczne są trudne do wyjaśnienia, ale to nie wystarcza, żeby uważać je za zjawiska chorobowe. Nierzadko jednak zdarza się, że człowiek, w oparciu o utrwalone stereotypy poznawcze „rozpoznaje” objawy patologiczne dlatego tylko, że uchwycił jakiś rys, znany mu z opisu zaburzeń psychicznych. Myśli paragnomeniczne świadczą nie o tym, że człowiek zdrowy „stoi blisko patologii”, lecz o wielości odmian czynności psychicznych i o ich indywidualnym zróżnicowaniu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.