Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Metoda słowno-ruchowa Iwanowa-Smoleńskiego cz. II

Inne rodzaje związków czasowych, pobudzeniowych i hamulcowych, wytwarzane są według ogólnych zasad warunkowania. W przypadku wytwarzania odruchów hamulcowych, na przykład wygasania, różnicowania, hamowania warunkowego, stosuje się niekiedy również wzmocnienie negatywne w postaci słów „nie naciskać” lub „źle”. Czasami podaje się osobie badanej instrukcję, jak powinna reagować na poszczególne bodźce. Metoda stwarza możliwości różnorodnego postępowania i, zależnie od szczegółowego celu badania, wybiera się sposób najbardziej odpowiedni.

Jako nowe bodźce warunkowe stosuje się w metodzie Iwanowa-Smoleńskiego różnież słowa, a po wytworzeniu odruchów na bodźce pierwszo- i drugosygnałowe sprawdza się działanie ich odpowiedników. O wzajemnych związkach między układami sygnałów wnioskuje się ponadto na podstawie relacji słownych badanego. Po każdym eksperymencie zadaje się mu pytania dotyczące bodźców działających (co widział i słyszał?), pytania dotyczące własnych reakcji (co robił?) i pytania dotyczące związków między bodźcami a reakcjami (kiedy naciskał gruszkę?). A oto przykładowe fragmenty protokołu z badania, w którym wytwarzano odruch pobudzeniowy na światło barwy żółtej i różnicowanie barwy niebieskiej (Włodarski i Mackiewiczowa, 1957).

Omawiając metodę słowno-ruchową Iwanowa-Smoleńskiego musimy zwrócić uwagę nie tylko na to, że stwarza ona możliwość różnorodnego postępowania, ale również na jej liczne modyfikacje. Przykładami mogą być propozycje Tomaszewskiego (1956) i Lewickiego (1957, 1960).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.