Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Decydowanie o adekwatności celów szczegółowych

Obecnie, gdy opanowujesz umiejętności wykonywania opisu zadania, możesz się zastanawiać, czy formułowane przez Ciebie cele poznawcze są stosowane właściwie. Prawdopodobnie będziesz miał ten sam problem, gdy będziemy rozpatrywać cele typu emocjonalnego i psychomotorycznego. Adekwatność celów jest trudna do ustalenia, ponieważ może być ona interpretowana na wiele sposobów. Inna trudność wynika z naszego braku pewności co do tego, jakie zachowania okażą się – natychmiast lub w ostatecznym efekcie – użyteczne dla uczniów.

Burns (1972) sugeruje, że adekwatność w sensie technicznym wiąże się z pojęciem trafności. Mówi on, że trafność zawsze odnosi się do pewnego ustalonego z góry zadania, że cel jest dobry (trafny), jeśli realizuje dobrze to, co miało być zrealizowane. W dalszym ciągu Burns wskazuje, że cele opracowuje się po to, żeby: 1) przekazywały idee, 2) służyły jako podstawa doboru czynności dydaktycznych, 3) służyły jako podstawa oceny wyników uczenia się oraz 4) określały zachowania użyteczne dla uczniów9.

Cele dla wszystkich trzech sfer powinny spełniać wszystkie te zadania. Jeśli sformułowaliśmy nasze szczegółowe cele dydaktyczne w kategoriach konkretnych zachowań i z punktu widzenia ucznia, oraz jeśli uwzględniliśmy szczególne warunki ograniczające dla pożądanego zachowania, to trzy pierwsze z podanych przez Burnsa wymagań, dotyczących adekwatnych celów, zostały prawdopodobnie spełnione w sposób wystarczający. Trudniejszy do rozstrzygnięcia jest problem, czy dany cel określa zachowania użyteczne dla uczniów.

Jak przekonaliśmy się w rozdziale 2., prawda jest czymś względnym, a w obecnej sytuacji szybkich zmian, zachowania uznawane za ważne w ostatnich paru latach mogą w ciągu najbliższych paru lat stać się bezużyteczne lub niepotrzebne. Na przykład, niektórzy specjaliści w dziedzinie kształcenia twierdzą, że nie powinno się uczyć w sposób formalny arytmetyki wcześniej niż w klasie siódmej. Inni utrzymują, że uczenie się sztuki ręcznego pisania nie jest użyteczne, ponieważ w bliskiej przyszłości stanie się ono prawdopodobnie niepotrzebne. Inni występują przeciw wszelkiemu kształceniu formalnemu.

Na szczęście żaden nauczyciel nie musi polegać wyłącznie na sobie, gdy podejmuje decyzje dotyczące tego, czego mają się uczyć jego uczniowie. Większość szkół ma program zawierający pewne ogólnikowe wskazówki określające, co dana społeczność uważa za obowiązek szkoły, przynajmniej w ramach poszczególnych przedmiotów. Wiele szkół przyjęło pewne ogólne zasady kształcenia oraz programy nauczania, zaś nauczycieli zachęca się, aby stosowali się do nich w większym lub mniejszym stopniu. Dysponujemy więc znaczną pomocą, gdy staramy się odpowiedzieć na pytanie : czego powinienem uczyć – w sferze poznawczej, emocjonalnej i psychomotorycznej ?

Gdy nauczycieli prosi się o podanie najważniejszych celów, które uczniowie powinni osiągnąć w wyniku swych szkolnych doświadczeń, większość wymienia sprawy związane ze sferą emocjonalną. Gdy jednak poprosi się, aby sformułowali je bardziej konkretnie, wielu z nich trudno jest ściśle określić, co właściwie starają się pomóc uczniom osiągnąć pod względem emocjonalnym. Co więcej, obserwacja zachowania nauczycieli w klasie szkolnej nie zawsze świadczy o tym, iż istotnie kładą oni nacisk na rozwój emocjonalny uczniów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.