Profesjonalny psycholog z Katowic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Katowicach.

Badania eksperymentalne nad wyuczoną bezradnością

Jednym z następstw bezradności jest dezorganizacja emocjonalna (emotional disruption) o znacznie większym natężeniu niż występująca u tych, którzy doświadczają tych samych przykrych zdarzeń, lecz mają nad nimi pewien stopień kontroli. Bezradność prowadzi także do spadku motywacji – dany organizm zachowuje się biernie, wydaje się „zrezygnowany”, niewiele czyniąc, aby uwolnić się od przykrej stymulacji. Jeszcze poważniejszym następstwem bezradności jest to, że może ona prowadzić do defektu poznawczego (cognitive deficit), który zakłóca zdolność organizmu do spostrzegania związku między reakcją i wzmocnieniem w innych sytuacjach, w których kontrola jest możliwa. Seligman zwraca uwagę na podobieństwo między wyuczoną bezradnością, którą on i inni badacze wykazali eksperymentalnie w laboratorium u wielu gatunków zwierząt oraz u ludzi, a zjawiskiem z dziedziny psychopatologii – depresją. Zachowania, jakie przejawia jednostka cierpiąca na depresję, cechuje uderzające podobieństwo do zachowań związanych z wyuczoną bezradnością, a według Seligmana mają one też podobną genezę. Metody skutecznie eliminujące wyuczoną bezradność mogą być także zbawienne w leczeniu reakcji depresyjnych.

Badania eksperymentalne nad wyuczoną bezradnością mogą więc służyć jako model laboratoryjny takiej depresji, jaka występuje w warunkach naturalnych. Studia podyplomowe w dziedzinie psychologii eksperymentalnej Seligman odbywał na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie w 1967 roku uzyskał doktorat. Swą karierę akademicką rozpoczął jako zastępca profesora na Uniwersytecie Cornelia, a w 1970 roku powrócił na Uniwersytet Pensylwanii, gdzie jest obecnie profesorem psychologii. W 1975 roku przebywał w Anglii na zaproszenie Uniwersytetu Londyńskiego, gdzie prowadził badania w Maudsley Hospital.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.